Moai

Wyspa Wielkanocna na Oceanie Spokojnym leży 3600 kilometrów od wybrzeży Chile na zachód. Od zamieszkanego lądu najbliższego, którym jest wyspa Pitcairn, ponad 2000 kilometrów oceanu ją dzieli. Jest ona znana przede wszystkim z 887 kamiennych posągów zwanych moai.

Europejczykami Pierwszymi, którzy Rapa Nui ujrzeli (bo tak brzmi oryginalna nazwa wyspy) byli żeglarze holenderscy  z okrętu dowodzonego przez Jacoba Roggevereena. Było to w niedzielę w Wielkanoc roku 1722 i stąd też europejska nazwa wyspy. Na wyspie odkryli oni liczne kamienne posągi - moai, które ustawione były wokół wyspy na platformach kamiennych, czy ołtarzach też nazywanych ahu.

Sporządzane posągi zostały ze skał o pochodzeniu wulkanicznym przy pomocy z bazaltu narzędzi. Figury wyciosane są z kamienia jednego. Niektóre ważą nawet ponad 20 ton, a wysokość ich przekracza 6 metrów. Największy z moai - Paro około 10 metrów wysokości miał i ważył 75 ton. Znajduje się na wyspie także niedokończony posąg o wysokości 21 metrów i wadze 270 ton. Z figur część na głowach posiada potężne kamienne kapelusze - pukao, które ze scorii są wykonane - skały wulkanicznej czerwonej.

Większość moai wykuta została przy kraterze Rano Raraku, a potem na wybrzeże przetransportowana odległe nawet o ponad 10 kilometrów. Posągi prawdopodobnie toczone były na balach na przeznaczenia miejsce, a stawiane następnie do pionu za pomocą lin. Inna z teorii mówi, że do ich przemieszczania kroczącego dźwigu używano, pod którym podwieszony był w pozycji poziomej i następnie przesuwany krokami był posąg.